วันศุกร์ที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2551

ว่าด้วยคำอธิบายชื่อบล้อก

นอกจากจะเขียนบล้อกไม่ให้คนหมั่นไส้แล้ว (ซึ่งทำไม่ได้หรอก) ยังต้องโป๊แต่ไม่เปลือยอีกต่างหาก (ความคิด ไม่ใช่แก้ผ้าจ้ะ)

หลายครั้งหลายคราที่ฉันมักจะสบายใจเมื่อได้รับฟังความคิดเห็นและคำปรึกษาจากคนที่แตกต่างจากฉันลิบลับ ในความต่างก็มีความเหมือน วันนี้เริ่มมีข้อสังเกตุใหม่ว่า ฉันทำตัวเด่นเกินเหตุ บ้าอะไรสักอย่างอีกแล้ว แต่พอได้ยินอีกมุมก็อดไม่ได้ที่จะชื่นใจ ทั้งที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเชื่อได้รึเปล่า เพราะดูเหมือนว่า อะไรที่ฉันทำ ในสายตาเขาดีไปหมด คนที่มีปัญหาคือคนรอบข้าง ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ฉัน แต่มุมที่เขามองก็ทำให้ฉันรู้สึกดีจริงๆ นะ การที่ข่าวลือ การอิจฉาริษยาใดๆ ของคนรอบตัวไม่ได้มีผลกระทบต่อการกระทำของฉัน ยิ่ง drive them crazy เออ กลายเป็นว่ามันน่าสนุกที่จะเล่นตามเกมส์ที่ว่านี้ไปเรื่อยๆ

แล้วฉันก็เริ่มมีแววตาสดใส คาดหวังวันคืนสนุกสนานที่กำลังรออยู่ เริ่มคิดว่าจะใส่อะไร เพื่อนคนดีบอกว่า ถ้าจะแกล้งก็ใส่อะไรที่มันสั้นๆ ยิ่งสั้นยิ่งดี ไอ้พวกที่ไม่มองอะไรสูงกว่าเข็มขัดจะได้ขาดใจตายไปนั่น

โห โห

อะไรจะมั่นใจตัวเองขนาดนั้นนนนนน เธอเอ๋ย

ที่ฉันพูดมามันเป็นคำพูดคนอื่นทั้งนั้นเลยนะเธอ ฉันเปล่าพูดให้ตัวเองดูดี (หรือดูน่าหมั่นไส้หว่า)

คืนวันศุกร์ขอนั่งทอดอารมณ์ ทำอะไรให้เบิกบาน จรรโลงใจดีกว่าเนอะ

มีหนังสือกองอยู่เป็นตั้งให้อ่านทั้งงานและบันเทิง ฉันจะได้จัดการเมื่อไหร่ละหนอ

อยากมีคนว่าฉันบ้างานดีนัก ฉันว่าฉันบ้ากับสิ่งที่ตัวเองอยากทำมากกว่านา ทำอะไรก็ทำให้มันสุดๆ เรามันเป็นพวกประหลาดอยู่แล้วนิ

อาทิตย์นี้มีเรื่องที่ควรจะกระทบความรู้สึกฉันอย่างแรง แต่ที่ไหนได้ ฉันกลับมีสติและตระหนักได้ว่าเราไม่สามารถเปลี่ยนให้คนอื่นมีทัศนคติหรือมองอะไรอย่างที่เรามอง ที่เราเห็นว่าดี แม้แต่การเมือง ฉันก็เลือกที่จะเงียบไปซะ เมื่อต้องรับฟังพวกหัวรุนแรงพูดถึงสิ่งที่เขาเชื่อ เขานับว่าถูกต้อง อย่างที่พี่คนนึงบอกไว้ว่า ถ้าทุกคนชอบหรือเกลียดสิ่งเดียวกันหมด มันก็แย่นะสิ มันเป็นการรักษาสมดุลของธรรมชาติให้คนบางคนเหมือนน้ำกับน้ำมันอยู่แล้ว

ฉันแปลกใจจังที่ฉันมีความสุขกับทุกวันผ่าน มากกว่าที่คิดไว้ กอรปกับวันนี้อ่านบทสัมภาษณ์เจนนิเฟอร์ อนิสตัน อดีตศรีภรรยาแบรด พิทท์คนน่ารักนั่นแหละ เธอเคยแคร์ความคิดความรู้สึกของคนมาก แล้วนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้เธอทุกข์ระทม ทุกวันนี้ เธอต้องหลีกหนีพวกปาปาราซซี่ การที่เดินถนนในนิวยอร์ก 40 บล้อกโดยไม่มีใครจำได้ช่างเป็นความสุขที่คนดังควานหาทั้งที่เราคนธรรมดามีกันอยู่ดาษดื่น เห็นมั้ยล่ะว่า โลกสร้างความสมดุลให้คนรวยอยากได้อย่างคนจน คนดังอยากเป็นเหมือนคนธรรมดา

ในเมื่อฉันจะดังระดับที่ใครๆ ก็จับตามองก็ควรจะมีความสุขกับสิ่งที่มี แล้วก็แอบแกล้งชาวบ้านชาวช่องโดยการนุ่งให้สั้นทรมานใจชาวบ้านไปซะงั้น

หนุกจัง ฮิฮิ

ว่าแต่มันแค่โป๊ แต่ไม่เปลือยใช่มั้ยเธอ

ไม่มีความคิดเห็น: